Azim olmuşdu karivani-ərəb,
Bir şütürbeççə¹ çəkdi rəncü təəb.
Çün yoruldu o nazənin-rəftar,
Öz anasına eylədi izhar,
Dedi: - Ey madəri-qəviəndam,
Bir zaman yatgilən, tutaq aram.
Bu nə seyri, bu nə səyahətdir,
Nə məşəqqət, bu nə mərarətdir?
Gəlmisən dağlar üstə covlanə,
Düşmüsən Qeys tək biyabanə.
Dedi: - Ey tifli-şirxarə, məgər
İxtiyarımladır mənim bu səfər?
Olsa idim bir ixtiyar içrə,
Çəkməz idim yükü qatar içrə.
Sarbanın əlində oldu məhar.²
Hər tərəf çəksə, eylərəm rəftar.
Gərçi məndən tapır bu fel südur,
Mənəm aləmdə faimi-məcbur.
Gedirəm, əldə bir maharım³ yox,
Öz əlimdə bir ixtiyarım yox.
Kəştini sanma naxuda aparır,
Hər tərəf istəsə, xuda aparır.
Seyyida, həqdi faili-mütləq,
Etmə ləq-ləq kimi əbəs ləq-ləq.
Kimsə olmaz sənə cahanda dayaq,
Həqq – təaladü qasimi-rəzzaq,
Gəlməmiş sən cahanə ey mədum,
Ruziyi-qismətin olub məqsum.⁴
Çəkmə ruzidən ötrü zərreyi-qəm,
Çatacaqdır sənə nə bişü nə kəm.
Leyk təhsilə⁵ eylə sən tədbir,
Şayəd olsun müvafiqi-tədbir.

¹Şütürbeççə - dəvə balası.
²Məhar – cilov.
³Mahar – ixtiyar.
⁴Məqsum – təqsim olunmuş, bölünmüş.
⁵Təhsil – hasil etmə, əldə etmə.