Madam ki, hamiyani-zülmət
Xoşlar ki, dəvam edə cəhalət;
Heyhat, bilirmi onda millət
Tovhid nədir və ya nübüvvət?
Məktəb edir iqtiza zəmanə,
Bixar ola ta güli-fərasət;
Ey seyr arayan o gülsitanə,
Əsli yoxu bəkləmək nə hacət?!
Xab et hələ, qafilanə xab et!

Tainki uyub yatan ayılmaz,
Fərq etməz ola ya ağ, ya qarə;
Xəstə ki, başında huş qalmaz,
Dərdin düşünüb bulurmu çarə?
Ancaq ona türfə-türfə dəllak
Eylər hərə bir əcəb təbabət!
Ey xəstə, ayılma, etmə idrak,
Həp qanını əmsə də həcamət!
Dönmə o yana, bu yanə, xab et!

Aldanma, quzum, ki ləfzi-kafər
Təshih olunub çıxa lüğətdən;
Madam ki, sağdı Mirzə Qənbər
Eymən deyilik bu mələnətdən;
Qoymaz ki, bu xəlqi cismi-vahid,
Hökmündə olub edə məişət;
Əfsaneyi-küfrü şirkü mülhid,
Heyhat, olurmu tərki-adət?!
Bu nüktəni qanə-qanə xab et!..