Oldu bir yolda tülkü qurda düçar,
Hara, - sordu, - gedirsən, ey sərdar?
Dedi qurd: - Ey iki gözüm, ciyərim,
Gedirəm hər yerə düşə güzərim.
Zülmdən qurtarıb olam rahət;
Yaxdı, yandırdı canımı zillət,
Hər zaman ki, məni görür insan,
Öldürür, rəhm etməyir bir an.
Dedi tülkü: - De bir mənə işini,
Aparırsanmı o tamah dişini?
-Harda olsam gərək olur bu dişim.
Söylə; dişsiz mənim aşarmı işim?
Dedi tülkü: - Əbəsdir bu söhbət,
Ey gözüm, çəkmə boş yerə zəhmət.
Nə qədər ki, səninlədir bu dişin,
Keçəcək hər məkanda böylə işin.

1908