Bir nəfər tacir öz dükanında
Oğlunu saxlayırdı yanında.

Eləyirdi qəribə dadü stad:
Satdığında – gəm, aldığında – ziyad.

Məkrü təzvir idi onun hər işi,
Düz deyildi bütün alış-verişi.

Atanın şüğlünə olub adi,
Gördüyün öyrənirdi övladi.

Bir gün öz dərdinin ilacı üçün,
Getdi tacir bir ehtiyacı üçün.

Oğlu gördü ki, vəqti-fürsətdir:
“Dəxli soysam, - dedi, - qənimətdir”.

Əli dəxl içrə, gözləri nigəran,
Atası bir tərəfdən oldu əyan.

Daralıb büsbütün cəhan gözünə,
Vurdu bir silli oğlunun üzünə.

Gördü bir pir, xeyli təcrübəkar,
Dedi: “Etmə əbəs buna azar.

Əkdiyin danənin budur səməri,
Səndə əxz eyləyib həmin hünəri.

Lövhi-safında tifli-məsumun,
Münəksdirsə batini-şumun;

Çəkdiyin nəqşdir bu nəqşi-xəta,
Vermə isnadın oğluna əbəda.

Tərbiyət müstəhəqqdir, övlad
Pədərindən nə görsə, eylər yad.

Xah əmri-qəbih, xah cəmil, -
Edər övlad cümləsin təhsil.

Saleh ol, saleh olsun övladın!
Taleh ol, taleh olsun övladın!”