Bir gün Cühaya dedilər ki, heç şer inşa edə bilirsən?
Dedi ki, bu fəndə mənim mislü manəndim yoxdur.
Bir şer oxudu, misrai-əvvəlinin qafiyəsi zai-banəqtə idi və ikinci qafiyəsi zai-möhmələ. Əvvəli məzmum, axırı məksur.¹
Dedilər ki, bu nə gunə şerdir?
Dedi ki, bunun zərəri yoxdur, zai-möcəməni dəxi zai-məhməliə kimi oxuyun.
Dedilər ki, qafiyənin biri məzmumdur, biri məksur.
Dedi ki, qəribə eşşək adamlarsız! Mən deyirəm ki, nükteyi-zahirdən göz yumun, siz indi erab² dalınca gəzirsiniz.

 

---

¹Məksur - sınmış, qırılmış.
²Erab - cümlədə ərəb sözlərinin axırlarının dəyişilməsi (qrammatik qayda).