Bir dəfə Dovşanla Qoyun rast olurlar. Qərara aldılar ki, ömürləri boyu bir-birindən ayrılmasınlar. Qoyun Dovşana dedi:
   - Gəl, özümüzə koma tikək.
   - Tikək də. Nə deyirəm?
   Ertəsi günü Dovşanla Qoyun meşəyə taxta-şalban dalınca getdilər. Enli, gövdeli bir ağaca yaxınlaşdılar. Qoyun dedi:
   - Mən bu ağacı kökündən qırıb, yerə yıxaram.
   - Qıra bilməzsən?
   - İndicə qıraram, görərsən.
   Qoyun dal-dalı qaçıb ağaca bir kəllə vurdu. Ağac tappıltı ilə yerə yıxıldı.
   Dovşan fikirləşdi, ağac qırmaq nə asanmış? Bunu mən də bacararam. Onlar başqa ağaca yaxınlaşdılar. Dovşan dedi:
   - Bu ağacı mən də qıracağam.
   Qoyun gülü-gülə dedi:
   - Bacarmazsan.
   - Mən qırım, sən də tamaşa elə.
   Dovşan dal-dalı qaçıb alnını zərblə ağaca vurdu. Ağac tərpənmədi. Dovşanın başı isə çiyinləri arasına keçdi. Qoyun dostuna kömək etmək üçün yaxına gəldi.
   - Möhkəm dur, qulaqlarından tutub başını çiyinlərindən çəkib çıxardacağam.
   Qoyun Dovşanın qulaqlarını buraxmadı. Dovşanın başını çiyinlərindən dartıb çıxartdı. Qulaqlarını isə az qala yerindən qoparacaqdı. O, vaxtdan bəri Dovşanın qulaqları uzundur.