Bir vaxt Cüha bir məscidin minarəsində azan verirdi. Özünün kərih olan sövtündən xoşu gəlirdi. Tez minarədən düşüb, minarəyə baxırdı. Yenə çıxıb azanın dalını deyirdi, yenə düşüb qulaq verirdi. Ona dedilər: - Niyə belə eləyirsən?
   Dedi ki, istəyirəm biləm ki, sövtüm uzaqdan necədir, yavuqdan ki, çox yaxşıdır. Və bir də gördüm ki, harayacan səsim gedir.